Prolog.

Wszystko polega na tym, żeby człowiek był taki, jaki jest, żeby nie wstydził się chcieć tego, czego chce i marzyć o tym, o czym marzy. Ludzie są na ogół niewolnikami konwenansów. Ktoś im powiedział, że powinni być tacy i tacy, i starają się być takimi aż do śmierci, nie wiedząc nawet, kim byli i są naprawdę. Nie są więc nikim i niczym, postępują niejednoznacznie, niejasno, chaotycznie. Człowiek przede wszystkim musi mieć odwagę być sobą.

 

Jakby można było naprawdę dostać nowe życie, jakby istniała amnezja na życzenie, zapomnienie tego, co przytrafiło się wcześniej, amputacja pamięci. Odcięcie sobie pamięci jak ręki, jak ucha, którym wciąż słyszymy głosy z przeszłości, i jeśli nawet czasami wydawało  się, że rzeczywiście udało się Nam tę pamięć odrąbać, to przecież jednak powracały bóle fantomowe, mocny łupiący ból samotnego mężczyzny w średnim wieku, który ma za sobą wcale nie średnią, ale gigantyczną katastrofę. Nie da się nigdy zacząć życia na nowo, ponieważ człowiek nie jest butelką na wymianę, nie przynosi się go pustego do sklepu i nie wymienia na świeżego i pełnego; człowiek jest opakowaniem jednorazowym, po skonsumowaniu zawartości zgniata się go w dłoniach i wyrzuca do śmieci, nie nadaje się on zazwyczaj nawet do recyklingu. 

- Anna słyszysz mnie! Anna! - kolejny ból głowy wywołany głośnym krzykiem mężczyzny spowodował iż jej codzienne przemyślenia odeszły na dalszy plan umożliwiając jej zielonym tęczówkom przedostanie się do świata błękitnych oczu blondyna. Do niedawna tak doskonale znanych , nieposiadających żadnych tajemnic , otwartych jak jej ulubiona książka , której słowa mogłaby przytoczyć o każdej porze dnia i nocy. Poezja. Jej piękna , zrozumiana poezja.

-  Thomas tłumaczyłam Ci już wszystko, do czego tutaj wracać?  Ty nie zmienisz zdania , a ja? Marzę o tym wyjeździe , potrzebuje Go aby odnaleźć się na nowo , aby oderwać się od tej rzeczywistości... - mówiła po raz kolejny , jakby  sens jej słów całkowicie stracił znaczenie. Jakby kolejno wypowiadane zdanie zmieniło swojego odbiorcę .. Tak jakby stał przed Nią ktoś zupełnie inny , ktoś dla kogo wzajemne zrozumienie straciło na wartości... przestało istnieć...

Seeboden 24 lipiec 2016r.

' Przede wszystkim zgadzamy się na bylejakość. Na byle jakie relacje, przelotne, krótkie znajomości zostawiające za sobą nic więcej, jak tylko niesmak po kolejnym rozczarowaniu. Na byle jakie dni, przesiedziane w jednym miejscu, podczas których, z góry już, przeklinamy te następne, które spędzimy dokładnie tak samo. Żyjemy na szybko, na opak, na ostatnią chwilę. Żyjemy na walizkach ze samym sobą. Nienawidzimy tego, gdzie jesteśmy, ale jeśli coś wymaga wysiłku, to automatycznie rezygnujemy. Chcemy być czymś więcej, a boimy się wyjść poza własne cztery ściany. Chcemy cieszyć się każdym dniem, a pierwsze, co robimy na jego każdy początek, to przeklinamy to, że się zaczął. Chcemy wielkich rzeczy, a samych siebie traktujemy byle jak.

--♥-- 

Poznań. 24 lipiec 2016r.

-Powinniśmy stąd wyjechać...- zaczęła zagłębiając istotę swoich tęczówek w przenikające krajobrazy za oknem. Zacząć żyć. Iść przed siebie. Nie wracać do przeszłości. Nie wmawiać sobie, że czegoś nie da się zrobić. Nie ma rzeczy niemożliwych. Wystarczy uwierzyć, w ludzi, w życie, w siebie. Bo przecież trzeba gnać do przodu i nie skręcać w niepotrzebne ścieżki. Nie ma sensu się gubić, szukać wyjścia z trudnych i zbyt skomplikowanych sytuacji- dopowiadała w myślach wiedząc , że słowa są tak naprawdę bez znaczenia.. bo słowa to tylko zbiór symboli, które dopasowują się do naszych upodobań. Bo słowa nie powinny być większe od czynów. Słowa na­bierają mo­cy wtedy, gdy stają się czy­nami, a te, żeby nie były puste, trzeba za­mienić w prawdę. 

- Przecież wyjeżdżamy Nadine. -  ciemnooka brunetka uśmiechnęła się lekko lustrując postać swojej przyjaciółki. - To tylko kilka dni , ale przez ten czas wiele się może zdarzyć.  - grymas radości na jej śniadej twarzy jeszcze bardziej się pogłębił zapoczątkowawszy napływ pozytywnych myśli dotyczących zbliżającego się wyjazdu.

- Wszystko już gotowe? - zapytała powracając do rzeczywistości , która oświetlona wizją nadchodzącego urlopu stała się nieco przychylniejsza dla samej blondynki.

Każdy z nas szuka jakiejś ucieczki. Godziny wloką się jedna za drugą, trzeba je czymś zapełnić aż do śmierci. Zbyt mało jest rzeczy pięknych i wzniosłych, żeby się chciało człowiekowi pchać ten wózek. Każda rzecz po krótkim czasie brzydnie i obumiera. Budzimy się rano zastanawiając się 'co dalej'.

-  Wystarczy tylko wsiąść do autokaru. - zabrzmiała zatrzymując pojazd przed domem blond włosej Polki. Coraz częściej miała wrażenie , że słowa Nadine są jej słowami , że myśli które tworzą się w jej głowie są pokrewne z myślami jej rodaczki. Tak bardzo różniące się osobowości z coraz większą siłą jednoczyły się umacniając tym niezwykłe więzi przyjaźni, która przed laty połączyła je za sprawą wspólnej pasji.

--♥--

Oslo. 25 lipiec 2016r.

- Za każdym razem to samo! Czy chociaż raz nie może być tak , że to my będziemy musieli czekać na kogoś , a nie wiecznie ktoś musi czekać na Nas! - głos jasnowłosego mężczyzny rozległ się na jednym z parkingów Norweskiego miasta.

- Jeszcze wczoraj trener twierdził , że czekanie na kogoś jest zdecydowanie marnotrawstwem czasu, że każdy normalny człowiek wolałby robić w takiej chwili zupełnie co innego , że ... - wtrącił młody mężczyzna który zasilił swoją obecnością członków sztabu szkoleniowego.

-Coś Ty taki pamiętliwy Fannemel. - spojrzenie Norweskiego szkoleniowca utkwiło na postaci roześmianego blondyna. - Może tak łaskawie przypomnisz Nam wszystkim co jeszcze ważnego mówiłem? - kiwnął wymownie głową w stronę kolegów z kadry nie spuszczając wzroku ze skoczka.

- Może szybciej tam głąby!- wrzasnął na całe gardło młody Norweg ustawiwszy się za sylwetką Breviga ,w postaci którego zawsze znalazł oparcie. - Nie mamy przecież całego dnia! - dopowiedział jeszcze donośniejszym tonem licząc na nieco łaskawsze spojrzenie ze strony szkoleniowca.

- Go to Poland! 

------------------------

Jest prolog.

Jest pomysł.

Jak z realizacją ocenicie sami.

Ann.